Over Annabel
Hoi! Ik ben Annabel 👋
Dierengek. Dromer. Doener. En degene die hier iedere dag met heel haar hart tussen de dieren staat. Kleinschalig werken, écht kijken naar het dier voor me en niet simpelweg zoveel mogelijk plekken vullen: dat is geen mooie zin voor op een website, maar een keuze waar jaren aan ervaring achter zitten.
Hoe ik hier terecht ben gekomen? Pak gerust wat te drinken, want kort voorstellen is wederom niet helemaal gelukt. 😇 Hieronder staat het hele verhaal — van natuurkind en fleskittens tot mijn ‘halfjes’, een briesende Rottweiler-dino en uiteindelijk het pension zoals het nu is.
01 — het begin
Een natuurkind van Zuid-Beveland
Geboren en getogen op het prachtige Zuid-Beveland, als derde en laatste kind van ons gezin. Als kind was ik een enorme dromer en eigenlijk altijd al meer geïnteresseerd in alles wat groeide, bloeide, kroop en rondhuppelde dan in… nou ja, ongeveer al het andere. Waar andere kinderen graag met vriendjes en vriendinnetjes speelden, trok ik het liefst de natuur in.
Spinnen uit de heg vissen om ze eens goed te bekijken. Insecten uit de vijver redden omdat ik bang was dat ze zouden verdrinken. Gestrande egeltjes en vogeltjes verzorgen. Naar de dijk fietsen omdat daar van die prachtige knollen stonden. Dát zijn mijn fantastische jeugdherinneringen.
02 — Noeska & Bo
De hond die alles veranderde ❤️
Mijn vreugde was dan ook héél groot toen wij in groep 5 eindelijk onze eerste hond kregen: Noeska. Een wolk van een bruine labrador. Sociaal, lief en eigenlijk alles wat je verwacht wanneer iemand zegt: labrador.
Later kwam Bo in ons leven. Ik kwam op een avond thuis van de muziekvereniging en ineens stond daar, naast mijn vader, broer en zus, een blonde labrador.
WAT?! EEN HOND?!
Bo bleek als pup cadeau te zijn gedaan aan een jong gezin. Ze woonden klein, kregen een tweede kindje en Bo moest weg. Haar start was helaas niet geweldig geweest. Ze was nauwelijks gesocialiseerd, kende weinig van de wereld en had veel tijd in een bench doorgebracht.
En Bo… die was anders. Uit angst en onzekerheid koos ze regelmatig voor de aanval. Ze viel uit naar mensen en dieren en liet gedrag zien waar veel mensen geen raad mee wisten. Zelfs bij een gespecialiseerde retrieverclub werden we uiteindelijk weggestuurd met ongeveer de boodschap: “Wat is er met dit beest gebeurd? Die spoort niet.”
Die woorden zijn me altijd bijgebleven. Want ik zag óók iets anders. Ik zag haar zachtheid. Haar onzekerheid. Haar lieve kant.
Waarom doet een hond wat hij doet? Wat zit er áchter gedrag? En hoe kunnen we hem helpen?
03 — omwegen
Via een kleine omweg…
Na de middelbare school vertrok ik naar Leeuwarden voor een HBO-opleiding in de dierenwereld. Alleen bleek ik daar vooral opgeleid te worden tot manager. En ik wilde helemaal niet managen. Ik wilde hands-on. Handen in de modder. Tussen de dieren.
Daarna heb ik nog een blauwe maandag een ondernemersopleiding gevolgd. Tijdens opdrachten moesten we veel discussiëren en dat leek soms meer op een kippenhok. Regelmatig kreeg ik te horen dat ik niet genoeg meeschreeuwde. Op een goede dag ben ik kwaad weggelopen. Als jullie denken dat je alleen een goede ondernemer kunt zijn wanneer je de grootste bek hebt, dan zijn jullie knettergek.
Nooit meer teruggegaan. 😇 Achteraf gezien misschien één van mijn betere beslissingen.
Van één mamapoes naar vijftien fleskittens
Na een periode in de ouderenzorg — mijn tweede grote liefde — kreeg ik een flink auto-ongeluk en moest ik noodgedwongen alles stilleggen. Tijdens mijn herstel kwam ik in contact met een stichting die zwerfkatten opving. Of ik tijdelijk een zwangere mamapoes kon opvangen?
Na enig overtuigingswerk gingen mijn ouders akkoord. Eén nestje.
Daar bleef het uiteraard niet bij. 😂
Op het hoogtepunt had ik vijftien ernstig verzwakte fleskittens onder mijn hoede. Ik werd uiteindelijk het adres waar juist de moeilijke gevallen terechtkwamen: zonder moeder, ernstig verzwakt en met intensieve zorg nodig.
Het was zwaar, intensief en mijn toen nog redelijk gevulde spaarrekening vond het allemaal wat minder gezellig. Maar ik vond het magisch. Bijna alle kittens kwamen erdoorheen en vonden uiteindelijk een eigen thuis.
En ik wist het: dit is mijn wereld.
04 — augustus 2015
En toen werd het augustus 2015
Via via ging ik helpen bij een dierenpension. Ik draaide veel uren, leerde ontzettend veel en merkte dat ik fysiek steeds sterker werd. Een betaalde baan zat er helaas niet in en mijn spaarrekening was dankzij mijn kittenavonturen inmiddels ongeveer overleden.
Dus trok ik de stoute schoenen aan en stapte naar de KvK. In augustus 2015 begon Dierenoppas- en Uitlaatservice Annabel.
Wat begon met één meisje en een enorme liefde voor dieren groeide in 2,5 jaar uit tot een prachtig bedrijf. En man, wat heb ik in die jaren veel geleerd van alle honden die aan mijn zorg werden toevertrouwd.
En daar kwamen mijn ‘halfjes’ 🐾
Van vrolijke sociale allemansvrienden tot exemplaren waarvan je af en toe dacht: vriend… wat gebeurt er allemaal in dat koppie van jou? 😂 Die laatste categorie ging ik liefkozend mijn halfjes noemen.
Niet omdat er iets ‘half’ aan ze is. Juist niet. Het zijn de honden waarbij je soms nét wat harder moet werken voor vertrouwen. Die niet iedereen direct vertrouwen, reactief of onzeker zijn of gewoon een gebruiksaanwijzing van 84 pagina's hebben.
Om eens één van mijn schurkjes uit te lichten: een MEGA reactieve Rottweiler, die briesend als een dino de terror van de buurt was en haar baasjes af en toe echt tot wanhoop dreef. Ik vroeg haar baasjes om vertrouwen.
En wauw… wat heeft die meid grote sprongen gemaakt.
Na heel veel tijd en training ging het snuitje af. Ze kon weer genieten van wandelen — en haar baasjes ook. Haar lijfje en oogjes waren steeds vaker en steeds langer ontspannen. Natuurlijk zat die innerlijke dino er nog steeds. Als het bewolkt was, het te hard waaide of iemand het gore lef had om met zijn scooter achter HÁÁR auto te rijden, kwam die dino gewoon weer briesend naar boven. 😂
🦖
Maar juist dát vind ik zo mooi. Niet van een hond verwachten dat hij ineens iemand anders wordt, maar proberen hem te begrijpen en samen zorgen dat zijn wereld een stukje fijner wordt.
Van 2 kilo tot 80 kilo: stiekem zijn het voor mij allemaal puppies. En een beetje moeten werken voor vertrouwen, wederzijds respect en uiteindelijk die bijzondere band? Waanzinnig. Ik hou ervan. ❤️
En voor de duidelijkheid: dat betekent absoluut niet dat hier alleen ‘halfjes’ welkom zijn. Geef me óók vooral die sociale flapdrol die iedereen fantastisch vindt en het leven beschouwt als één groot feest.
Geen hokjes. Wel begrip.
Ik kijk niet zo graag naar het etiketje dat op een hond geplakt wordt. Ik kijk liever naar de hond die voor me staat. ❤️
05 — 2017
Een nieuw hoofdstuk
In 2017 werd ik benaderd door de toenmalige eigenaren van Goblin Farm. Ze hadden over mij gehoord en vroegen of ik misschien interesse had om het dierenpension over te nemen.
Ik geloof dat ik ongeveer tien mensen heb gevraagd mij even heel hard te knijpen. Wat?!
Op 1 oktober 2017 werd ik eigenaar van Dierenpension Goblin Farm. De jaren daarna heb ik gezocht, geprobeerd, veranderd en vooral ontzettend veel geleerd. We zijn een periode een bedrijf geweest met vijf medewerkers, stagiaires en vakantiekrachten.
Maar uiteindelijk ontdekte ik iets belangrijks: groter is voor mij helemaal niet beter.
Ik wil geen pension waar zoveel mogelijk honden in passen. Ik wil weten wie hier rondloopt. Ik wil weten wie graag onder een dekentje kruipt, wie eerst even de kat uit de boom kijkt, wie niet naast die ene druktemaker moet zitten en bij wie ik aan één blik zie dat er iets niet helemaal lekker zit.
Daarom koos ik uiteindelijk heel bewust voor kleinschaligheid. Niet het maximale aantal dieren is voor mij het uitgangspunt, maar hoeveel ruimte, rust en aandacht ieder dier nodig heeft.
Niet zoveel mogelijk dieren. Wel zoveel mogelijk aandacht voor ieder dier dat hier is.
06 — mijn mensen
En gelukkig doe ik het niet alleen
Vanaf dag één in 2017 staat mijn grootste superpower naast me: mijn moeder. Ze werkt keihard mee bij de dieren, is voor veel klanten de vertrouwde stem aan de telefoon en neemt ontzettend veel kantoorwerk uit handen.
Ze heeft alle veranderingen, wilde ideeën en nieuwe plannen al die jaren met mij doorstaan en is altijd in mij en mijn bedrijf blijven geloven. Ik zou oprecht niet weten wat ik zonder haar zou moeten.
En dan mijn vader. Ook hij loopt hier sinds dag één rond. Door weer en wind. Bakken wassen, was doen, klussen, het terrein onderhouden en ongeveer honderd andere dingen die anders waarschijnlijk ergens onderaan mijn eeuwige to-dolijst zouden blijven bungelen.
Dus voor iedereen die ons al langer kent is dit waarschijnlijk geen nieuws. Maar ik zeg het toch graag een keer hardop: ik heb topouders. ❤️
En natuurlijk is er Johan! ❤️
Sinds 2019 maakt mijn partner Johan deel uit van mijn leven.
Hoewel hij zijn eigen baan heeft en het dierenpension mijn onderneming is, helpt hij regelmatig een handje tijdens drukke wisselmomenten of wanneer het pension op volle toeren draait.
Zo is hij inmiddels ook binnen het dierenpension een vertrouwd gezicht geworden.
07 — GEWOON ANNABEL
En dit ben ik dus
Kort voorstellen is wederom niet helemaal gelukt. 😇 Verrassend hè?
Maar ik ben dan ook niet echt een meid die je in één zin kunt vangen. Ik ben enthousiast, soms ietwat chaotisch, heb meestal 84 ideeën tegelijk en kan van “OH JA, DAT IS LEUK!” binnen ongeveer drie seconden doorschieten naar “JAAAAAAAA, DAT GAAN WE DOEN!” 😂
Vooral als het over dieren gaat. Dan is er eigenlijk geen redden meer aan.
Ik ben wél die meid die door het vuur gaat voor haar bedrijf en voor alle vriendjes en vriendinnetjes die hier aan onze zorg worden toevertrouwd. Sociaal, onzeker, jong, oud, groot, klein, keurig opgevoed of voorzien van een gebruiksaanwijzing van 84 pagina's.
Ze horen er allemaal bij. ❤️
En mocht je me hier eens zien dartelen — waarschijnlijk onderweg van het ene klusje naar het andere, terwijl ik me halverwege ineens herinner dat ik óók nog drie andere dingen wilde doen — en er is tijd: spreek me gerust aan. 😇
Ik ben altijd in voor een praatje. Vooral, en het allerliefst, als het over uw dier gaat.
Waarschuwing vooraf: stel één vraag en de kans bestaat dat u er gratis een compleet enthousiast verhaal bij krijgt. 😂
Want uiteindelijk is dát waar alles ooit mee begon.
Dieren zijn waar ik voor leef.
Mijn passie. Mijn wereld. ❤️
En vraag je me na al die jaren:
“Bel, is dit nou écht waar je hart ligt?”
Dan hoef ik daar nog steeds geen seconde over na te denken.
JAAAAAAAA. ❤️🐾
Proost!
Liefs, Annabel